De sporthal rook naar zweet en leer. Yunus stond in de hoek van de boksring en haalde diep adem. Tegenover hem stond Mike Tyson — de man die ooit de gevaarlijkste bokser ter wereld werd genoemd. Zijn armen waren zo dik als boomstammen en zijn ogen stonden koud en gefocust. Dat betekende: hij was volledig geconcentreerd.

Yunus was twaalf jaar en had drie jaar bokstraining. Hij was niet uitgekozen voor een echte wedstrijd. Zijn trainer had hem geselecteerd voor een speciale demonstratie — een oefening voor publiek. Maar hoe het ook heette, zijn hart klopte in zijn keel.

De bel klonk en de ronde begon.

Tyson bewoog langzaam op hem af. Zijn voeten gleden soepel over het canvas — de vloer van de boksring. Yunus stapte naar links. Zijn trainer had hem dat geleerd: blijf bewegen, laat je nooit vastzetten. Yunus gooide een jab. Dat is een snelle, korte stoot met de linkervuist. Hij raakte Tyson op de schouder. Het was een lichte treffer, maar het was raak.

Even keek Tyson verrast op. Toen verscheen er een grijns op zijn gezicht.

"Goed," zei hij. "Je bent niet bang."

Yunus voelde zijn schouders ontspannen. Ze oefenden samen drie ronden. Tyson liet Yunus aanvallen en corrigeerde zijn houding tussendoor. Hij wees op zijn voetwerk en zijn verdediging. Yunus luisterde en paste alles direct toe. Na de laatste bel klapte Tyson hem stevig op de rug.

"Je hebt instinct," zei Tyson. Instinct betekent: je doet iets goed zonder er lang over na te denken. "Dat kun je niet leren. Dat heb je of je hebt het niet."

Yunus trok zijn handschoenen uit. Zijn armen waren moe, maar zijn hoofd gloeide van trots. Hij keek nog één keer naar Tyson en dacht: dit vergeet ik nooit meer.