Yunus deed zijn helm op en keek naar zijn tegenstander. Het was Sander — een jaar ouder, een stuk groter, maar dezelfde wit-gele band. Trainer Hassan had ze aan elkaar gekoppeld voor het sparren. Sparren is een oefenwedstrijd waarbij je zo beweegt en trapt alsof het echt is, maar zonder hard te raken.

Yunus had nog nooit gesparrd. Zijn handen trilden een beetje in de handschoenen en zijn maag voelde strak aan.

"Klaar?" zei Hassan.

Sander knikte direct. Yunus knikte ook, al was hij dat eigenlijk helemaal niet.

De eerste seconden stonden ze roerloos tegenover elkaar. Toen deed Sander een stap naar voren. Yunus stapte achteruit. Sander trapte een lage dollyo chagi — een draaitrap opzij met de hiel. Yunus probeerde te blokkeren, maar reageerde te laat. De voet raakte zijn been.

"Niet weglopen," zei Hassan kalm. "Bewegen is goed, maar vluchten is iets anders."

Yunus haalde diep adem. Hij dacht aan alles wat hij de afgelopen maanden had geoefend. Heup eerst. Dan het been. Dan de voet. Hij zette een stap naar voren, draaide zijn heup en trapte. Sander week opzij, maar de trap landde hard op zijn schouder.

"Punt," zei Hassan.

Yunus voelde iets oplaaien in zijn borst. Geen woede — iets beters. Zelfvertrouwen. Het gevoel dat je iets kunt wat je eerst niet kon.

Ze sparreden nog twee ronden. Yunus verloor op punten, maar hij bleef staan en bleef bewegen. Aan het einde tikten ze elkaars handschoenen aan. Dat is in taekwondo een teken van respect na het sparren.

"Goed gevochten," zei Sander.

Yunus trok zijn helm af. Zijn haar plakte aan zijn voorhoofd en zijn benen waren zwaar. Maar hij glimlachte. Verliezen voelde vandaag helemaal niet als verliezen.