Tekst
Yunus en de Millennium Falcon
Toen Yunus op zijn verjaardag het pakpapier van het enorme pakket scheurde, viel zijn mond open van verbazing. Het was de Millennium Falcon van LEGO, het beroemde ruimteschip uit Star Wars. In de doos zaten meer dan zevenduizend onderdelen en een bouwboekje zo dik als een woordenboek. Het cadeau kwam van opa. 'Die bouwen we samen,' zei hij, en zijn ogen twinkelden.
Vanaf dat moment kwam opa elke zaterdagmiddag langs om te bouwen. Terwijl ze zakje na zakje openmaakten, vertelde hij over vroeger. Als jonge jongen had hij de allereerste Star Wars-film in de bioscoop gezien. Daarna had hij wekenlang gedroomd dat hij zelf door de ruimte vloog. Yunus vond die verhalen bijna net zo leuk als het bouwen zelf. Zulke grote bouwsets zijn eigenlijk bedoeld voor volwassenen, maar opa vond dat Yunus het makkelijk aankon.
Er was alleen één probleem: opa bouwde erg langzaam. Zijn vingers waren stijf, en steeds moest hij zijn leesbril zoeken om de kleine plaatjes te bekijken. Soms zaten ze een kwartier lang naar één piepklein onderdeeltje te zoeken. Yunus probeerde geduldig te blijven, maar na weken was het schip nog niet eens voor een kwart af.
Op een woensdagmiddag hield hij het niet meer uit. Hij pakte stiekem drie nieuwe zakjes uit de doos en bouwde door tot het donker werd. Toen hij eindelijk opkeek, was het hele voorste deel van het ruimteschip klaar. Trots zette hij de Falcon midden op zijn bureau, zodat opa het meteen zou zien. Hij kon niet wachten tot opa zag hoe snel hij was opgeschoten.
Die zaterdag bleef opa een hele tijd zwijgend naar het schip kijken. 'Mooi gedaan, jongen,' zei hij ten slotte zacht. Hij glimlachte wel, maar zijn ogen twinkelden niet zoals anders. De hele middag vertelde hij geen enkel verhaal over vroeger, en hij ging ook eerder naar huis dan normaal.
Die nacht lag Yunus lang wakker in zijn bed. Hij had het schip zo graag snel af willen hebben, maar nu voelde hij zich helemaal niet blij. Hij dacht aan de verhalen van opa en aan hoe ze samen hadden gelachen om hun foutjes. Hij miste zelfs het lange zoeken naar dat ene piepkleine onderdeeltje. Plotseling begreep hij dat het bouwen met opa veel belangrijker was dan het ruimteschip zelf.
De volgende zaterdag stond Yunus al bij de voordeur te wachten. 'Sorry dat ik zonder jou verder ben gegaan, opa,' zei hij. 'Vanaf nu bouw ik alleen nog maar samen met jou.' Opa keek hem even aan, en toen begonnen zijn ogen weer te twinkelen. 'Weet je,' zei hij, terwijl hij zijn leesbril opzette, 'de mooiste ruimteschepen bouw je niet in één dag.' Die middag bouwden ze maar één zakje, maar Yunus vond het de leukste zaterdag in weken.
Vanaf dat moment kwam opa elke zaterdagmiddag langs om te bouwen. Terwijl ze zakje na zakje openmaakten, vertelde hij over vroeger. Als jonge jongen had hij de allereerste Star Wars-film in de bioscoop gezien. Daarna had hij wekenlang gedroomd dat hij zelf door de ruimte vloog. Yunus vond die verhalen bijna net zo leuk als het bouwen zelf. Zulke grote bouwsets zijn eigenlijk bedoeld voor volwassenen, maar opa vond dat Yunus het makkelijk aankon.
Er was alleen één probleem: opa bouwde erg langzaam. Zijn vingers waren stijf, en steeds moest hij zijn leesbril zoeken om de kleine plaatjes te bekijken. Soms zaten ze een kwartier lang naar één piepklein onderdeeltje te zoeken. Yunus probeerde geduldig te blijven, maar na weken was het schip nog niet eens voor een kwart af.
Op een woensdagmiddag hield hij het niet meer uit. Hij pakte stiekem drie nieuwe zakjes uit de doos en bouwde door tot het donker werd. Toen hij eindelijk opkeek, was het hele voorste deel van het ruimteschip klaar. Trots zette hij de Falcon midden op zijn bureau, zodat opa het meteen zou zien. Hij kon niet wachten tot opa zag hoe snel hij was opgeschoten.
Die zaterdag bleef opa een hele tijd zwijgend naar het schip kijken. 'Mooi gedaan, jongen,' zei hij ten slotte zacht. Hij glimlachte wel, maar zijn ogen twinkelden niet zoals anders. De hele middag vertelde hij geen enkel verhaal over vroeger, en hij ging ook eerder naar huis dan normaal.
Die nacht lag Yunus lang wakker in zijn bed. Hij had het schip zo graag snel af willen hebben, maar nu voelde hij zich helemaal niet blij. Hij dacht aan de verhalen van opa en aan hoe ze samen hadden gelachen om hun foutjes. Hij miste zelfs het lange zoeken naar dat ene piepkleine onderdeeltje. Plotseling begreep hij dat het bouwen met opa veel belangrijker was dan het ruimteschip zelf.
De volgende zaterdag stond Yunus al bij de voordeur te wachten. 'Sorry dat ik zonder jou verder ben gegaan, opa,' zei hij. 'Vanaf nu bouw ik alleen nog maar samen met jou.' Opa keek hem even aan, en toen begonnen zijn ogen weer te twinkelen. 'Weet je,' zei hij, terwijl hij zijn leesbril opzette, 'de mooiste ruimteschepen bouw je niet in één dag.' Die middag bouwden ze maar één zakje, maar Yunus vond het de leukste zaterdag in weken.