Tekst
Yunus de Grootste
Yunus sloeg zo hard tegen de bokszak dat de ketting aan het plafond rammelde. “Muhammad Ali was de allerbeste bokser ooit,” hijgde hij. Daan, die naast hem touwtje sprong, schudde meteen zijn hoofd. “Mike Tyson was veel sterker. Hij sloeg zijn tegenstanders vaak al in de eerste ronde knock-out.” Al weken ging het in de boksschool nergens anders over. Wie zou er winnen als die twee kampioenen ooit tegen elkaar in de ring hadden gestaan?
Trainer Ramon had het gesprek gehoord en kwam lachend aanlopen. “Dat gevecht heeft nooit plaatsgevonden,” zei hij. “Ali stopte in 1981 met boksen en Tyson begon pas vier jaar later.” Hij ging op de rand van de ring zitten en begon te vertellen. Ali heette eigenlijk Cassius Clay en won in 1960 een gouden medaille op de Olympische Spelen. Vier jaar later werd hij wereldkampioen bij de zwaargewichten. Ali was niet de sterkste, maar wel de snelste van allemaal. Zelf zei hij dat hij zweefde als een vlinder en stak als een bij.
“Maar Ali vocht ook buiten de ring,” ging Ramon verder. In 1967 moest hij als soldaat naar de oorlog in Vietnam. Ali weigerde, omdat hij tegen die oorlog was en zijn geloof het verbood. Daarom pakten ze zijn titel af en mocht hij ruim drie jaar niet boksen. Veel mensen waren boos op hem, maar anderen bewonderden hem juist om zijn moed.
“En Tyson dan?” vroeg Daan ongeduldig. Ramon knikte en vertelde ook over hem. Mike Tyson groeide op in een arme wijk in New York en kwam als jongen vaak in de problemen. Een trainer zag zijn talent en leerde hem boksen. In 1986 werd Tyson wereldkampioen, toen hij pas twintig jaar oud was. Nog nooit was iemand zo jong kampioen geworden bij de zwaargewichten. Zijn bijnaam was “Iron Mike”, omdat zijn stoten zo hard waren als ijzer.
“Dus wie is nou de grootste?” vroeg Yunus, terwijl hij zijn handschoenen uittrok. Ramon glimlachte en dacht even na. “Ali was slim en snel, Tyson was sterk en fel. Een echte kampioen heeft van allebei iets nodig.”
Die zaterdag stond Yunus zelf in de ring, met een helm op en dikke handschoenen aan. Zijn tegenstander was een kop groter dan hij. In de eerste ronde danste Yunus om hem heen, precies zoals Ali dat deed. Hij ontweek de ene stoot na de andere, tot zijn tegenstander moe werd. In de laatste ronde zag Yunus een opening en sloeg hij snel en krachtig toe, net als Tyson. Toen de bel ging, stak de scheidsrechter de arm van Yunus omhoog.
Daan rende de ring in en riep: “Yunus is de grootste!” Ramon gaf Yunus een schouderklopje. “Ali zei altijd: ‘Ik ben de grootste,’” lachte hij. “Maar vandaag ben jij het, want jij had de snelheid van Ali én de kracht van Tyson.” Yunus grijnsde van oor tot oor. Eindelijk wist hij het antwoord op de grote vraag.
Trainer Ramon had het gesprek gehoord en kwam lachend aanlopen. “Dat gevecht heeft nooit plaatsgevonden,” zei hij. “Ali stopte in 1981 met boksen en Tyson begon pas vier jaar later.” Hij ging op de rand van de ring zitten en begon te vertellen. Ali heette eigenlijk Cassius Clay en won in 1960 een gouden medaille op de Olympische Spelen. Vier jaar later werd hij wereldkampioen bij de zwaargewichten. Ali was niet de sterkste, maar wel de snelste van allemaal. Zelf zei hij dat hij zweefde als een vlinder en stak als een bij.
“Maar Ali vocht ook buiten de ring,” ging Ramon verder. In 1967 moest hij als soldaat naar de oorlog in Vietnam. Ali weigerde, omdat hij tegen die oorlog was en zijn geloof het verbood. Daarom pakten ze zijn titel af en mocht hij ruim drie jaar niet boksen. Veel mensen waren boos op hem, maar anderen bewonderden hem juist om zijn moed.
“En Tyson dan?” vroeg Daan ongeduldig. Ramon knikte en vertelde ook over hem. Mike Tyson groeide op in een arme wijk in New York en kwam als jongen vaak in de problemen. Een trainer zag zijn talent en leerde hem boksen. In 1986 werd Tyson wereldkampioen, toen hij pas twintig jaar oud was. Nog nooit was iemand zo jong kampioen geworden bij de zwaargewichten. Zijn bijnaam was “Iron Mike”, omdat zijn stoten zo hard waren als ijzer.
“Dus wie is nou de grootste?” vroeg Yunus, terwijl hij zijn handschoenen uittrok. Ramon glimlachte en dacht even na. “Ali was slim en snel, Tyson was sterk en fel. Een echte kampioen heeft van allebei iets nodig.”
Die zaterdag stond Yunus zelf in de ring, met een helm op en dikke handschoenen aan. Zijn tegenstander was een kop groter dan hij. In de eerste ronde danste Yunus om hem heen, precies zoals Ali dat deed. Hij ontweek de ene stoot na de andere, tot zijn tegenstander moe werd. In de laatste ronde zag Yunus een opening en sloeg hij snel en krachtig toe, net als Tyson. Toen de bel ging, stak de scheidsrechter de arm van Yunus omhoog.
Daan rende de ring in en riep: “Yunus is de grootste!” Ramon gaf Yunus een schouderklopje. “Ali zei altijd: ‘Ik ben de grootste,’” lachte hij. “Maar vandaag ben jij het, want jij had de snelheid van Ali én de kracht van Tyson.” Yunus grijnsde van oor tot oor. Eindelijk wist hij het antwoord op de grote vraag.