Yasin en Yunus waren al vrienden sinds hun eerste dag op de basisschool. Ze woonden in dezelfde straat en voetbalden elke middag samen op het pleintje achter de flat. Maar dit jaar speelden ze voor het eerst bij verschillende clubs. Yasin zat bij De Bliksems en Yunus bij FC De Linde. Op zaterdagmiddag stonden die twee clubs tegenover elkaar in de finale van het wijktoernooi.

Het veld was nog nat van de regen die 's ochtends was gevallen. Langs de lijn stonden ouders, broertjes en zusjes enthousiast te joelen en met vlaggetjes te zwaaien. Toen de scheidsrechter floot, voelde Yasin zijn hart in zijn keel bonken. Hij wilde de beker heel graag winnen, maar hij vond het ook raar om tegen zijn beste vriend te spelen. Zijn trainer had hem vooraf nog gezegd dat hij vooral sportief moest blijven.

De eerste helft was een echt gevecht om elke bal. Na twintig minuten schoot Yunus de bal met een prachtig schot in de bovenhoek van het doel. Yasin baalde, maar vlak voor de rust maakte hij met een kopbal gelijk. Bij elke botsing keken de jongens elkaar even aan, half grijnzend en half fel.

Tien minuten voor het einde kreeg Yasin plotseling de kans van zijn leven. Hij brak door de verdediging heen en had alleen de keeper nog voor zich. Op dat moment hoorde hij achter zich een schreeuw van pijn. Yunus lag op het natte gras en hield zijn enkel met beide handen vast. Yasin twijfelde geen seconde en schoot de bal expres over de zijlijn, zodat het spel stil kwam te liggen. Een paar toeschouwers riepen dat hij gek was, want hij had bijna zeker gescoord.

Na een paar minuten stond Yunus weer op, een beetje mank maar vastberaden om door te spelen. Hij stak zijn duim op naar Yasin, die opgelucht terugknikte. Geen van beide ploegen scoorde daarna nog, dus moesten strafschoppen de beslissing brengen. Bij de laatste penalty schoot Yasin net naast het doel. FC De Linde won met 4-3 en de spelers in het blauw sprongen juichend op elkaar.

Teleurgesteld liep Yasin met gebogen hoofd naar de kant. Daar pakte de organisator van het toernooi de microfoon om nog één prijs uit te reiken. 'Sport gaat niet alleen over winnen,' zei ze, 'maar ook over respect voor je tegenstander.' Op veel jeugdtoernooien wordt daarom een fairplayprijs uitgereikt aan de sportiefste speler. Dit jaar ging die prijs naar Yasin, en het hele publiek begon te klappen. Zelfs de spelers van FC De Linde klapten hard mee.

Yunus hinkte naar zijn vriend toe en sloeg een arm om zijn schouder. 'Jij had die wedstrijd kunnen winnen,' zei hij zacht, 'maar je koos voor mij.' Yasin keek naar de glimmende beker in de handen van zijn vriend en daarna naar zijn eigen medaille. Op dat moment wist hij zeker dat hij de goede keuze had gemaakt.