Maandenlang had Yasin elke euro van zijn zakgeld in een oude koekjestrommel gestopt. Op zaterdagochtend was het eindelijk zover en stond de grote doos op de keukentafel. Op de voorkant stond een foto van een glanzende oranje raceauto van McLaren, gebouwd van honderden LEGO-onderdelen. Hij had er zo lang voor gespaard dat hij de doos eerst een tijdje alleen maar bewonderde. Daarna trok hij het plakband los en legde alle zakjes netjes op een rij.

In het begin ging het bouwen verrassend snel en makkelijk. Stap voor stap groeide het onderstel van de auto, met assen, tandwielen en een kleine motor. Als alles goed zat, zouden de zuigers in die motor op en neer gaan zodra de wielen draaiden. Yasin was zo geconcentreerd dat hij de tijd helemaal vergat. Zijn moeder moest hem die avond wel drie keer roepen voordat hij aan tafel kwam.

Op zondagmiddag was hij al bij stap 214 van het dikke bouwboekje. Vol trots draaide hij voor het eerst aan de achterwielen, maar er gebeurde helemaal niets. De zuigers bleven stilstaan, hoe hard hij ook draaide. Met een knoop in zijn maag bladerde Yasin terug, pagina na pagina, tot hij de fout ontdekte. Bij stap 87 had hij één klein tandwiel verkeerd om gezet. Om dat te herstellen, moest hij bijna de helft van de auto weer uit elkaar halen.

Boos gooide hij het boekje op tafel. 'Ik stop ermee, dit is echt niet te doen!' riep hij. Zijn zusje Noor keek verbaasd op van haar tekening aan de andere kant van de tafel. 'Waarom zou je stoppen?' vroeg ze rustig. 'Je weet nu toch precies waar de fout zit? Ik help je wel met sorteren.'

Zuchtend begon Yasin de auto voorzichtig uit elkaar te halen. Noor legde elk los onderdeel in het juiste bakje, zodat er niets kwijtraakte. Samen bekeken ze stap 87 nog een keer heel rustig, zodat Yasin precies begreep hoe het tandwiel moest zitten. Ondertussen vertelde hun vader dat echte auto-ingenieurs hun ontwerpen ook steeds opnieuw testen en verbeteren. Voor hen hoort een fout gewoon bij het werk, legde hij uit. Het duurde de hele avond, maar deze keer controleerde Yasin elke stap twee keer.

Op maandag na school zette hij de laatste onderdelen op de auto, zoals de grote spoiler achterop. Het was even spannend toen hij de McLaren voorzichtig over zijn bureau duwde. De wielen draaiden soepel en onder de motorkap dansten de zuigers op en neer. Yasin slaakte een kreet van blijdschap, zo hard dat Noor de trap op kwam rennen.

'Hij doet het!' riep hij, en hij liet haar zelf aan de wielen draaien. 'Zonder jouw hulp had ik hem waarschijnlijk teruggegooid in de doos,' gaf hij toe. Noor grijnsde breed. 'Dan mag ik de volgende auto bouwen,' zei ze. 'En dan mag jij sorteren.'