Tante Esma rook altijd naar kaneel en rozenwater. Dat wist Selin al zolang ze zich kon herinneren. Elke vrijdag, als haar moeder haar naar het huis aan de Bloemenstraat bracht, stond de geur haar al bij de voordeur tegemoet. Het was een warme, zoete geur, die bij tante Esma hoorde zoals haar zachte stem en haar brede glimlach.

"Kom binnen, lieverd," zei tante Esma dan altijd, en ze trok Selin stevig naar zich toe in een warme omhelzing.

Tante Esma was eigenlijk de zus van Selins grootmoeder. Ze was oud — heel oud, al ver in de tachtig — maar haar ogen twinkelden altijd als kaarsen op een donkere avond. Ze wist altijd precies wat je nodig had: een kop thee, een koekje, of gewoon iemand die luisterde.

Maar op deze vrijdagmiddag was er iets anders. De voordeur stond op een kier, maar de vertrouwde geur was er niet. Het rook naar niets. Selin fronste haar wenkbrauwen en duwde de deur voorzichtig verder open. De hal was stil. In de keuken stonden twee kopjes op tafel, maar het water in de ketel was koud. Er was niemand te zien.

"Tante Esma?" riep Selin door het huis. Haar stem klonk te hard in de stilte.

Geen antwoord.

Met bonzend hart liep Selin de gang door naar de slaapkamer. Ze klopte zachtjes op de deur. Die ging langzaam open. Tante Esma lag in bed, haar ogen gesloten, haar handen gevouwen boven op het deken. Ze zag er heel vredig uit, alsof ze sliep.

"Tante Esma," fluisterde Selin.

De oude vrouw deed langzaam één oog open en keek Selin aan. "Je bent laat," zei ze, en er speelde een glimlach om haar lippen.

Selin haalde opgelucht adem. "Ik schrok zo. Ik dacht dat er iets was."

"Er ís iets," zei tante Esma rustig. Ze wees met een knoestige vinger naar de vensterbank. Daar stond een klein glazen potje, gevuld met gedroogde rozenblaadjes en een dunne laag kaneelpoeder. "Ik wilde dat aan jou geven. Voor als ik er ooit niet meer ben. Dan ruikt het nog een beetje naar mij."

Selin liep naar de vensterbank en pakte het potje op. Het glas voelde warm aan, alsof iemand het al een tijdje had vastgehouden.

Ze draaide zich om en keek tante Esma aan. "Je bent er altijd," zei ze.

De oude vrouw sloot haar ogen en glimlachte breed. "Bijna altijd," zei ze zacht. "Maar de geur blijft."