Het gebeurde precies op het moment dat Lina haar spel bijna had gewonnen. Het scherm werd zwart, de lampen gingen uit en de koelkast hield op met zoemen. Het hele huis was ineens doodstil. "Papa, de wifi doet het niet meer!" riep ze vanaf de bank. Haar vader keek uit het raam. "Niet alleen bij ons," zei hij. "De hele straat is donker, dus ik denk dat de stroom overal is uitgevallen."

Buiten was het koud en het begon al te schemeren. Lina's moeder zocht in de keukenla naar kaarsen en lucifers. Haar broertje Daan vond het vooral spannend. Hij sloop met een zaklamp door de gang en deed alsof hij een ontdekkingsreiziger in een donkere grot was. Na een halfuur was de stroom nog steeds niet terug. Lina's telefoon had bijna geen batterij meer, en zonder internet kon ze haar vriendinnen niet bereiken. Ze verveelde zich en voelde zich een beetje onrustig. Hoe lang zou dit nog duren?

Toen dacht ze ineens aan mevrouw Bakker, de oude buurvrouw van een paar huizen verderop. Mevrouw Bakker woonde alleen en kon slecht lopen. Ze had een apparaat dat haar hielp met ademen, en dat apparaat werkte op stroom. "Mam, zou mevrouw Bakker wel oké zijn?" vroeg Lina. Haar moeder keek geschrokken op. "Goed dat je daaraan denkt," zei ze. "Kom, we gaan samen even kijken."

Met de zaklamp van Daan liepen ze door de donkere straat naar het huis van de buurvrouw. Pas na twee keer aanbellen deed mevrouw Bakker open, en ze zag er bleek uit. Haar apparaat had een batterij die nog ongeveer een uur meeging, vertelde ze. Wat er daarna moest gebeuren, wist ze niet. Lina's moeder belde meteen met haar laatste beetje batterij naar de huisarts. Die zorgde ervoor dat er snel een reservebatterij werd gebracht. Ondertussen bleef Lina bij mevrouw Bakker zitten. Ze praatten bij kaarslicht over vroeger, toen er nog geen computers en mobiele telefoons bestonden. "Toen ik zo oud was als jij, hadden we 's avonds vaak maar weinig licht," vertelde mevrouw Bakker. "Dan zongen we liedjes of vertelden we elkaar verhalen. Saai was het nooit."

Na anderhalf uur ging ineens overal het licht weer aan, en in de straat werd gejuicht. Een monteur van het energiebedrijf vertelde later dat er een kabel onder de grond kapot was gegaan. Thuis pakte Daan meteen de afstandsbediening, maar Lina bleef nog even bij het raam staan. Ze dacht na over hoeveel dingen in hun leven van stroom afhingen. Niet alleen spelletjes en wifi, maar ook warmte, eten en zelfs ademen.

De volgende dag bracht Lina een tekening naar mevrouw Bakker. Er stond een brandende kaars op, met daaronder de woorden: Tot de volgende stroomstoring! Mevrouw Bakker lachte hartelijk. "Daar hoef je niet op te wachten, hoor," zei ze. "Kom gerust eens langs."