Tekst
Sjoekran, Omar
Op de eerste dag na de kerstvakantie stond er een nieuwe jongen naast juf Anouk voor de klas. Hij heette Omar, kwam uit Syrië en woonde pas een paar maanden in Nederland. Hij keek naar de grond en zei helemaal niets. "Tess, wil jij Omars maatje zijn?" vroeg de juf. Tess knikte, al wist ze eigenlijk niet goed hoe je praat met iemand die jouw taal niet spreekt.
De eerste week ging het moeizaam. Tess wees dingen aan en zei er heel langzaam de woorden bij: liniaal, gum, pauze. Omar herhaalde ze zachtjes en schreef ze in een klein schriftje. Daarnaast zette hij krullerige tekens, die hij van rechts naar links schreef. Toen Tess er verbaasd naar keek, wees hij naar het schriftje en zei glimlachend: "Arabisch."
Met rekenen bleek Omar sneller dan de hele klas. Hij begreep de sommen meteen, alleen de verhaaltjessommen lukten nog niet. Tess merkte dat hij daar boos van werd, want hij wist het antwoord wel, maar kon de vraag niet lezen. Daarom las ze de sommen voortaan zachtjes voor en tekende ze er kleine plaatjes bij. Zo leerde Omar elke dag nieuwe woorden, zonder dat het voelde als leren.
Op een middag vertelde Omar dat hij thuis vaak moest vertalen voor zijn moeder. Bij de dokter en bij de gemeente was hij degene die alles uitlegde. Tess vond dat knap, maar ook een beetje zwaar voor een jongen van elf. Later vertelde juf Anouk aan de klas dat er in Nederland heel veel kinderen met twee of meer talen opgroeien. "Dat is geen achterstand," zei ze, "dat is juist een extra talent."
Toen besloot Tess dat het eerlijk was als zij ook iets van Omar leerde. Hij leerde haar tellen tot tien in het Arabisch, en hoe je dankjewel zegt: sjoekran. Ze oefende het in de pauze en op de fiets naar huis. Haar uitspraak was zo slecht dat Omar er dubbel van lag. Het was de eerste keer dat Tess hem echt hoorde lachen.
In mei moest iedereen een spreekbeurt houden. Omar koos als onderwerp zijn geboortestad Aleppo, en hij vertelde het helemaal in het Nederlands. Soms zocht hij even naar een woord, maar dan wachtte de klas geduldig af. Aan het eind vroeg hij of Tess naar voren wilde komen. Samen telden ze tot tien in het Arabisch, en de hele klas telde mee. Tess keek naar de jongen die in januari alleen maar naar de grond had gekeken. Nu stond hij te stralen.
De eerste week ging het moeizaam. Tess wees dingen aan en zei er heel langzaam de woorden bij: liniaal, gum, pauze. Omar herhaalde ze zachtjes en schreef ze in een klein schriftje. Daarnaast zette hij krullerige tekens, die hij van rechts naar links schreef. Toen Tess er verbaasd naar keek, wees hij naar het schriftje en zei glimlachend: "Arabisch."
Met rekenen bleek Omar sneller dan de hele klas. Hij begreep de sommen meteen, alleen de verhaaltjessommen lukten nog niet. Tess merkte dat hij daar boos van werd, want hij wist het antwoord wel, maar kon de vraag niet lezen. Daarom las ze de sommen voortaan zachtjes voor en tekende ze er kleine plaatjes bij. Zo leerde Omar elke dag nieuwe woorden, zonder dat het voelde als leren.
Op een middag vertelde Omar dat hij thuis vaak moest vertalen voor zijn moeder. Bij de dokter en bij de gemeente was hij degene die alles uitlegde. Tess vond dat knap, maar ook een beetje zwaar voor een jongen van elf. Later vertelde juf Anouk aan de klas dat er in Nederland heel veel kinderen met twee of meer talen opgroeien. "Dat is geen achterstand," zei ze, "dat is juist een extra talent."
Toen besloot Tess dat het eerlijk was als zij ook iets van Omar leerde. Hij leerde haar tellen tot tien in het Arabisch, en hoe je dankjewel zegt: sjoekran. Ze oefende het in de pauze en op de fiets naar huis. Haar uitspraak was zo slecht dat Omar er dubbel van lag. Het was de eerste keer dat Tess hem echt hoorde lachen.
In mei moest iedereen een spreekbeurt houden. Omar koos als onderwerp zijn geboortestad Aleppo, en hij vertelde het helemaal in het Nederlands. Soms zocht hij even naar een woord, maar dan wachtte de klas geduldig af. Aan het eind vroeg hij of Tess naar voren wilde komen. Samen telden ze tot tien in het Arabisch, en de hele klas telde mee. Tess keek naar de jongen die in januari alleen maar naar de grond had gekeken. Nu stond hij te stralen.