Op maandagochtend stond er een nieuw meisje naast juf Sanne voor de klas. Ze had lang, donker haar en hield haar rugzak stevig vast. "Dit is Darya," zei juf Sanne. "Ze komt uit Oekraïne en woont sinds kort in ons dorp. Ze spreekt nog niet veel Nederlands, dus help haar een beetje op weg."

Darya kreeg de lege plek naast Tim. Hij knikte vriendelijk, maar wist niet goed wat hij moest zeggen. Hoe praat je met iemand die jouw taal niet spreekt? Tijdens rekenen keek Darya steeds naar zijn schrift. De sommen begreep ze wel, maar de uitleg van de juf niet. In de pauze stond Darya alleen bij het hek van het schoolplein. Een paar kinderen keken naar haar, maar niemand liep naar haar toe. Tim voelde zich ongemakkelijk, want hij wilde wel iets doen, maar hij wist niet wat.

Thuis vertelde hij erover aan zijn opa, die bij hen in huis woonde. Opa luisterde rustig en wees toen naar het schaakbord op de vensterbank. "Weet je wat het mooie is van schaken?" vroeg hij. "Je hebt er geen woorden voor nodig. Een paard springt in Nederland precies hetzelfde als in Oekraïne."

De volgende dag nam Tim zijn kleine reisschaakbord mee naar school. In de pauze liep hij naar Darya toe en hield het omhoog. Haar ogen begonnen te stralen. Ze knikte snel en ging op het bankje zitten. Binnen tien minuten stond Tim schaakmat. Hij keek verbaasd naar het bord, want zo snel had hij nog nooit verloren. Darya lachte en zei iets in het Oekraïens. Daarna wees ze naar haar koningin en zei voorzichtig: "Koningin... sterk." "Ja," lachte Tim. "Heel sterk."

Vanaf dat moment speelden ze elke pauze samen. Tim verloor bijna altijd, maar dat vond hij niet erg. Bij elk spel leerde Darya nieuwe Nederlandse woorden, zoals paard, toren, loper, winnen en verliezen. Tim leerde op zijn beurt een paar Oekraïense woorden, al sprak hij die volgens Darya heel grappig uit. Al snel kwamen er andere kinderen bij het bankje kijken, en sommigen wilden ook leren schaken. Juf Sanne zag het en bedacht een plan. Op vrijdagmiddag organiseerde ze een schaaktoernooi voor de hele klas. Darya mocht de regels uitleggen, met handen en voeten en een paar nieuwe woorden.

Natuurlijk won Darya het toernooi. De klas klapte hard toen ze de kleine beker kreeg. Ze keek naar Tim en zei langzaam, in bijna perfect Nederlands: "Dank je wel. Jij was de eerste." Tim werd een beetje rood. Hij had alleen maar een schaakbord meegenomen, dacht hij. Maar 's avonds aan tafel begreep hij dat het veel meer was geweest dan dat. "Opa," zei hij, "je had gelijk. Je hebt er geen woorden voor nodig." Opa glimlachte en zette zijn koffie neer. "Soms is één goede zet genoeg," zei hij.