Erva wist het al voordat ze de stal binnenliep: er was iets mis met Storm. Normaal hinnikte haar paard al zodra hij haar voetstappen op het grindpad hoorde, maar vanochtend bleef het opvallend stil.

Ze vond hem achter in zijn box, met zijn hoofd laag en zijn flanken nat van het zweet. Hij schraapte met zijn hoef over de vloer en keek steeds om naar zijn buik. Erva had daar weleens over gelezen in een boek over paardenverzorging. Een paard dat zo naar zijn buik kijkt, heeft vaak koliek: hevige buikpijn die gevaarlijk kan zijn.

'Opa!' riep ze zo hard als ze kon. 'Kom snel, ik denk dat Storm koliek heeft!'

Opa kwam aangerend en belde meteen de dierenarts, die beloofde zo snel mogelijk te komen. Daarna legde hij een hand op Erva's schouder. 'Hij mag niet gaan liggen en rollen, want dan kan hij zichzelf bezeren. Jij moet met hem blijven lopen tot de dokter er is.'

Dus liep Erva. Rondje na rondje maakte ze over het natte weiland, terwijl de koude regen in haar kraag druppelde. Telkens als Storm zijn benen wilde buigen, trok ze zachtjes maar stevig aan het touw. Ondertussen praatte ze met een rustige stem tegen hem, zodat hij niet nog onrustiger zou worden. Ze vertelde over de springwedstrijd die ze volgende maand samen zouden rijden. Ook vertelde ze over de appels die ze in haar jaszak voor hem bewaarde. Haar benen werden moe en haar handen werden stijf van de kou, maar ze gaf niet op.

Na een uur dat wel een week leek, draaide er eindelijk een auto het erf op. De dierenarts heette Sanne en ze had al heel wat zieke paarden geholpen. Ze luisterde lang met haar stethoscoop naar Storms buik en gaf hem toen een prik tegen de pijn.

'Je hebt het heel goed gedaan,' zei ze tegen Erva. 'Koliek is een van de meest voorkomende redenen dat ik bij een paard word geroepen. Toch weten veel eigenaren niet wat ze moeten doen. Ze wachten te lang of ze raken in paniek. Jij hebt snel hulp gehaald en bent rustig gebleven.'

Sanne was daarna ook eerlijk over wat er nu moest gebeuren. Storm moest de komende dagen rust houden en mocht alleen kleine porties hooi eten. De wedstrijd van volgende maand zat er waarschijnlijk niet in. Erva slikte even, want ze had maandenlang elke zaterdag voor die wedstrijd getraind. Maar toen ze naar de vermoeide Storm keek, wist ze dat er belangrijkere dingen waren dan een beker.

Die avond zat Erva in het stro naast hem. Buiten tikte de regen nog op het dak, maar in de stal was het warm en stil. Opeens voelde ze een zachte neus tegen haar jas duwen. Storm snuffelde aan haar jaszak, op zoek naar een appel.

Erva lachte. 'Nog even niet, jij,' zei ze, en ze hield hem een handje hooi voor. Storm begon tevreden te kauwen, alsof er die ochtend helemaal niets was gebeurd.

Op dat moment wist Erva zeker dat alles weer goed zou komen met haar paard.