Lotte had het al weken uitgesteld, maar vandaag moest het echt gebeuren. Voor het project 'Samen lezen' ging elke leerling van groep 7 voorlezen aan iemand buiten de klas. De meeste kinderen kozen een kleuterklas, want kleuters vinden bijna alles leuk. Lotte koos het verzorgingshuis waar haar opa Henk woonde. Haar klasgenoten vonden dat een vreemde keuze, maar Lotte had er goed over nagedacht. Opa's ogen waren de laatste jaren zo slecht geworden dat hij zelf geen boek meer kon lezen. Vroeger las hij elke avond, dus Lotte wist hoe erg hij dat miste.

Met een stapel boeken onder haar arm liep ze de lange gang door. Het rook er naar koffie en zeep, en ergens stond een radio zachtjes aan. Opa zat al te wachten in de huiskamer, bij het raam waar de zon naar binnen scheen. "Daar is mijn voorleesster," zei hij met een brede glimlach. Lotte ging naast hem zitten en sloeg het eerste boek open, een spannend verhaal over een piraat. Haar handen trilden een beetje, want in de klas las ze nooit graag hardop.

Ze begon te lezen, maar de woorden rolden veel te snel uit haar mond. Na een paar bladzijden legde opa zijn hand op het boek. "Rustig aan, meisje," zei hij zacht, "een verhaal is geen wedstrijd. Je mag ervan genieten." Lotte haalde diep adem en begon opnieuw, deze keer een stuk langzamer. Ze liet stiltes vallen op spannende momenten en gaf de piraat een zware, brommende stem. Tot haar verbazing begon ze het zelf ook leuk te vinden.

Toen ze even opkeek, zag ze dat er iets veranderd was. Mevrouw De Wit had haar rolstoel dichterbij geschoven, en meneer Bakker was zijn krant helemaal vergeten. Zelfs de verzorgster stond met een stapel handdoeken in de deuropening te luisteren. Het was zo stil dat je alleen de klok aan de muur hoorde tikken. Iedereen wilde weten of de piraat zijn gestolen schat terug zou vinden.

Na afloop vertelde de verzorgster dat veel bewoners zich vaak eenzaam voelen. "Ze krijgen niet zoveel bezoek," legde ze uit, "en lezen lukt vaak niet meer door hun ogen." Een verhaal horen betekent voor hen dus veel meer dan alleen wat tijdverdrijf. Het geeft ze iets om naar uit te kijken en iets om samen over te praten. Lotte dacht aan haar eigen klas, waar voorlezen soms als een saaie opdracht voelde. Hier, tussen de bewoners in de warme huiskamer, voelde het opeens als iets waardevols.

Bij het afscheid pakte mevrouw De Wit haar hand. "Kom je volgende week terug? Ik moet weten hoe het afloopt." Lotte keek naar opa, die naar haar knipoogde alsof hij het antwoord al wist. Het project was na vandaag eigenlijk klaar, maar dat maakte niet meer uit. "Woensdag ben ik er weer," beloofde ze. Op de fiets naar huis bedacht ze al welk boek ze daarna zou meenemen, want één verhaal was lang niet genoeg.