Op een warme zomerdag liep Noor door de tuin van haar opa. Overal zoemde het. Tussen de bloemen hingen tientallen bijen druk te werken.

"Opa, wat doen die bijen eigenlijk?" vroeg Noor.

Opa kwam naast haar staan. "Die verzamelen nectar," zei hij. "Nectar is een zoete vloeistof uit bloemen. De bijen zuigen het op en bewaren het in een soort extra maagje in hun lijf."

"En dan?" Noor keek naar een bij die van bloem naar bloem vloog.

"Als de bij terugkomt in de bijenkorf, geeft ze de nectar door aan andere bijen. Die verwerken het en waaieren er met hun vleugels over. Zo verdampt het water eruit en wordt de nectar steeds dikker."

Noor tuurde naar de houten korf aan het eind van de tuin. "Dus honing is eigenlijk ingedikte nectar?"

Opa knikte. "Precies. Als de honing dik genoeg is, sluiten de bijen de raat af. Een raat is een honingcel van bijenwas. Dan is de honing klaar om te oogsten."

"Dat is veel werk voor zo'n klein beestje," zei Noor.

"Zeker," zei opa. "Eén bij maakt in haar hele leven maar één theelepel honing." Hij pakte een pot van de tuintafel. "Gelukkig wonen er bij mij tienduizenden bijen."

Noor keek naar de gouden kleur van de honing en stak haar vinger erin.