Tekst
Het meisje bij het raam
Na de herfstvakantie kwam er een nieuw meisje in groep 7. Ze heette Noor en ze kwam uit Groningen, vertelde juf Ilse. Noor kreeg een plekje vooraan, vlak bij het raam, en dat had ze zelf gevraagd. Die eerste dag zei ze bijna niets. Wel keek ze heel aandachtig naar iedereen die praatte, alsof ze naar een spannende film zat te kijken.
In de pauze riep ik haar, want we zochten nog iemand voor trefbal. "Noor, doe je mee?" Ze liep gewoon door, met haar rug naar ons toe. Ik riep het nog een keer, nu veel harder, maar ze draaide zich niet eens om. "Laat maar," zei Ravi, "die vindt zichzelf te goed voor ons." Eigenlijk vond ik dat ook, want wie loopt er nou zomaar weg als je vriendelijk iets vraagt?
De weken daarna werd het alleen maar erger. Als iemand achter haar in de rij iets vroeg, reageerde ze niet. Bij het groepswerk staarde ze steeds naar mijn gezicht, en als ik iets mompelde, zei ze: "Wat?" Ravi deed haar na in de gang, met grote ogen en een domme stem. Een paar kinderen lachten, ik ook, al voelde dat niet helemaal goed. Noor deed alsof ze niets merkte. Ze droeg haar lange haar altijd los, ook als het warm was in de klas.
Toen kwam de gymles van donderdag, waarvoor we ons haar moesten vastmaken omdat we gingen touwklimmen. Noor stond naast me en bond haar haar in een staart. Achter haar oor zag ik een klein, beige apparaatje met een dun slangetje. Ze zag dat ik keek, en haar wangen werden knalrood. Ik draaide snel mijn hoofd weg, maar het was al te laat. Ik wist wat het was, want mijn opa had er ook twee.
Na de gymles wachtte ik bij de kapstokken tot iedereen weg was. Ik ging recht voor Noor staan en praatte langzaam, zonder te schreeuwen. "Ik wist het niet," zei ik, "van je oren, bedoel ik." Ze haalde haar schouders op en vertelde dat ze al sinds haar vierde slechthorend was. Met haar hoortoestellen hoorde ze best veel, maar in een rumoerig lokaal werd alles één grote brij van geluid. Een hoortoestel maakt geluid harder, legde ze uit, maar daardoor wordt het nog niet vanzelf duidelijker. Daarom keek ze altijd naar monden: ze las van de lippen. "Als je achter me staat, besta je eigenlijk niet," zei ze met een klein lachje.
Ik dacht aan het schoolplein, aan trefbal en aan Ravi met zijn domme stem. Ze had ons helemaal niet genegeerd. Ze had ons gewoon nooit gehoord. Op haar oude school wist iedereen het, vertelde ze, maar hier wilde ze eerst gewoon het nieuwe meisje zijn. Daarom had ze haar haar steeds losgelaten, zodat niemand de hoortoestellen zou zien. Ik schaamde me, want ik had haar al een etiket opgeplakt voordat ik haar kende. Zo'n etiket plak je in één seconde op iemand, maar je krijgt het er veel moeilijker weer af. Ik bedacht hoe vaak ik iemand al had beoordeeld op één moment, zonder te weten wat erachter zat.
De volgende ochtend zei ik niets tegen Ravi. In de pauze liep ik naar het raam waar Noor stond. Ik tikte haar zachtjes op haar schouder en wachtte tot ze zich had omgedraaid. Toen vroeg ik of ze zin had in trefbal. Deze keer knikte ze meteen.
In de pauze riep ik haar, want we zochten nog iemand voor trefbal. "Noor, doe je mee?" Ze liep gewoon door, met haar rug naar ons toe. Ik riep het nog een keer, nu veel harder, maar ze draaide zich niet eens om. "Laat maar," zei Ravi, "die vindt zichzelf te goed voor ons." Eigenlijk vond ik dat ook, want wie loopt er nou zomaar weg als je vriendelijk iets vraagt?
De weken daarna werd het alleen maar erger. Als iemand achter haar in de rij iets vroeg, reageerde ze niet. Bij het groepswerk staarde ze steeds naar mijn gezicht, en als ik iets mompelde, zei ze: "Wat?" Ravi deed haar na in de gang, met grote ogen en een domme stem. Een paar kinderen lachten, ik ook, al voelde dat niet helemaal goed. Noor deed alsof ze niets merkte. Ze droeg haar lange haar altijd los, ook als het warm was in de klas.
Toen kwam de gymles van donderdag, waarvoor we ons haar moesten vastmaken omdat we gingen touwklimmen. Noor stond naast me en bond haar haar in een staart. Achter haar oor zag ik een klein, beige apparaatje met een dun slangetje. Ze zag dat ik keek, en haar wangen werden knalrood. Ik draaide snel mijn hoofd weg, maar het was al te laat. Ik wist wat het was, want mijn opa had er ook twee.
Na de gymles wachtte ik bij de kapstokken tot iedereen weg was. Ik ging recht voor Noor staan en praatte langzaam, zonder te schreeuwen. "Ik wist het niet," zei ik, "van je oren, bedoel ik." Ze haalde haar schouders op en vertelde dat ze al sinds haar vierde slechthorend was. Met haar hoortoestellen hoorde ze best veel, maar in een rumoerig lokaal werd alles één grote brij van geluid. Een hoortoestel maakt geluid harder, legde ze uit, maar daardoor wordt het nog niet vanzelf duidelijker. Daarom keek ze altijd naar monden: ze las van de lippen. "Als je achter me staat, besta je eigenlijk niet," zei ze met een klein lachje.
Ik dacht aan het schoolplein, aan trefbal en aan Ravi met zijn domme stem. Ze had ons helemaal niet genegeerd. Ze had ons gewoon nooit gehoord. Op haar oude school wist iedereen het, vertelde ze, maar hier wilde ze eerst gewoon het nieuwe meisje zijn. Daarom had ze haar haar steeds losgelaten, zodat niemand de hoortoestellen zou zien. Ik schaamde me, want ik had haar al een etiket opgeplakt voordat ik haar kende. Zo'n etiket plak je in één seconde op iemand, maar je krijgt het er veel moeilijker weer af. Ik bedacht hoe vaak ik iemand al had beoordeeld op één moment, zonder te weten wat erachter zat.
De volgende ochtend zei ik niets tegen Ravi. In de pauze liep ik naar het raam waar Noor stond. Ik tikte haar zachtjes op haar schouder en wachtte tot ze zich had omgedraaid. Toen vroeg ik of ze zin had in trefbal. Deze keer knikte ze meteen.