Tekst
Eenzame eend
De vijver achter het park was groot genoeg voor tien eenden. Maar er zwom er maar één.
Pip heette ze. Ze was een bruine eend met een witte vlek boven haar linkeroog, alsof iemand er per ongeluk een kwastje verf had neergelegd. Elke ochtend zwom Pip haar rondjes langs de oever. Ze at de broodkorsten die mensen gooiden. Ze sliep onder de grote wilg aan de rand van het water. Elke dag was hetzelfde. En elke dag was ze alleen.
Soms kwamen er andere eenden langs. Dan zwommen ze in een rij — zeven, acht, negen stuks — en kwakten vrolijk tegen elkaar. Pip zwom dan even mee, maar ze werd nooit echt deel van de groep. Ze wist niet hoe dat moest. Ze was niet kleiner dan de anderen. Ze was niet langzamer. Ze had gewoon nooit geleerd hoe je erbij hoorde.
Op een dinsdagochtend in oktober trok er een donkere lucht over het park. De wind werd sterker en sterker, en al snel waaide er een echte storm. De wilg boog zijn takken bijna tot aan het water. De vijver werd grijs en vol kleine golven. Pip zocht een rustig plekje aan de oever, maar zelfs daar beukte de wind haar veren door elkaar.
Toen hoorde ze iets. Een zacht, zielig geluidje. Ze keek om zich heen en zag onder een omgevallen tak een jonge kat zitten. Het dier was doornat en beefde van de kou. Het mikte zijn kleine kop omhoog en mauwde — maar niemand hoorde het, behalve Pip.
Ze zwom voorzichtig dichterbij. De kat keek haar aan met grote, bange ogen. Pip kon het dier niet optillen, en ze kon hem ook niet meenemen naar een droog plekje. Maar ze kon wel iets anders doen. Ze spreidde haar vleugels zo wijd als ze kon. Niet om te vliegen, maar om de wind te keren. De kat begreep het meteen en kroop zo dicht mogelijk tegen Pip aan.
Zo bleven ze de hele storm zitten — een natte eend en een bibberige kat, samen onder de omgevallen tak.
De volgende ochtend scheen de zon weer. De kat was vertrokken, maar hij had iets achtergelaten: een kleine, natte veerpluim lag op de plek waar hij had gelegen. Pip bekeek hem lang. Ze had de pluim niet verloren. Ze had hem achtergelaten, als een kleine herinnering aan de nacht dat ze er voor iemand was geweest.
Pip heette ze. Ze was een bruine eend met een witte vlek boven haar linkeroog, alsof iemand er per ongeluk een kwastje verf had neergelegd. Elke ochtend zwom Pip haar rondjes langs de oever. Ze at de broodkorsten die mensen gooiden. Ze sliep onder de grote wilg aan de rand van het water. Elke dag was hetzelfde. En elke dag was ze alleen.
Soms kwamen er andere eenden langs. Dan zwommen ze in een rij — zeven, acht, negen stuks — en kwakten vrolijk tegen elkaar. Pip zwom dan even mee, maar ze werd nooit echt deel van de groep. Ze wist niet hoe dat moest. Ze was niet kleiner dan de anderen. Ze was niet langzamer. Ze had gewoon nooit geleerd hoe je erbij hoorde.
Op een dinsdagochtend in oktober trok er een donkere lucht over het park. De wind werd sterker en sterker, en al snel waaide er een echte storm. De wilg boog zijn takken bijna tot aan het water. De vijver werd grijs en vol kleine golven. Pip zocht een rustig plekje aan de oever, maar zelfs daar beukte de wind haar veren door elkaar.
Toen hoorde ze iets. Een zacht, zielig geluidje. Ze keek om zich heen en zag onder een omgevallen tak een jonge kat zitten. Het dier was doornat en beefde van de kou. Het mikte zijn kleine kop omhoog en mauwde — maar niemand hoorde het, behalve Pip.
Ze zwom voorzichtig dichterbij. De kat keek haar aan met grote, bange ogen. Pip kon het dier niet optillen, en ze kon hem ook niet meenemen naar een droog plekje. Maar ze kon wel iets anders doen. Ze spreidde haar vleugels zo wijd als ze kon. Niet om te vliegen, maar om de wind te keren. De kat begreep het meteen en kroop zo dicht mogelijk tegen Pip aan.
Zo bleven ze de hele storm zitten — een natte eend en een bibberige kat, samen onder de omgevallen tak.
De volgende ochtend scheen de zon weer. De kat was vertrokken, maar hij had iets achtergelaten: een kleine, natte veerpluim lag op de plek waar hij had gelegen. Pip bekeek hem lang. Ze had de pluim niet verloren. Ze had hem achtergelaten, als een kleine herinnering aan de nacht dat ze er voor iemand was geweest.