Yunus kon het nog steeds niet geloven toen hij die zaterdagochtend het stadion binnenliep. Zijn voetbalclub had een loting gehouden voor een speciale training met Daniel Okoro. Okoro was de beroemde spits uit Nigeria die bijna elke week scoorde voor een grote buitenlandse club. Uit honderden namen waren er maar twintig getrokken, en een daarvan was die van Yunus.

Samen met de andere kinderen stond hij zenuwachtig te wachten op het kunstgras. Toen Okoro eindelijk het veld op kwam rennen, leek het alsof iedereen tegelijk zijn adem inhield. Hij was nog groter dan Yunus had gedacht, maar zijn lach was precies zo breed als op televisie. 'Goedemorgen, toekomstige sterren!' riep hij, en meteen was de spanning een beetje gezakt.

Twee uur lang oefenden de kinderen met passen, draaien en op doel schieten. Okoro liep rustig rond en gaf iedereen tips, want hij wilde dat elk kind iets nieuws leerde. Bij Yunus bleef hij een tijdje staan kijken. 'Jij kijkt steeds naar de bal als je schiet,' zei hij vriendelijk. 'Kijk liever naar de hoek waar de bal naartoe moet, dan gaat hij er vanzelf heen.'

Aan het einde van de training blies de trainer op zijn fluitje. 'Wie durft het één tegen één tegen Daniel op te nemen?' vroeg hij met een grijns. Twintig handen schoten tegelijk de lucht in, maar Okoro wees zonder twijfel naar Yunus. Yunus voelde zijn benen trillen terwijl hij met de bal naar het midden van het veld liep.

Bij de eerste aanval was hij de bal al na twee seconden kwijt. Ook bij de tweede poging was Okoro veel te snel voor hem. Even dacht Yunus erover om op te geven, maar toen herinnerde hij zich de tip van die ochtend. Bij de derde aanval keek hij niet naar de bal, maar naar de linkerhoek van het doel. Hij maakte een snelle draai, schoot hard, en de bal rolde precies langs Okoro's voet het net in. De andere kinderen juichten zo hard dat zelfs de ouders op de tribune moesten lachen.

Okoro won het duel uiteindelijk met 5-1, maar hij gaf Yunus een boks alsof die een finale had gewonnen. Daarna ging hij naast hem op het gras zitten. 'Weet je dat ik op mijn twaalfde ben weggestuurd bij mijn eerste club?' vertelde hij. 'Ze vonden me te traag en te onhandig, maar ik ben gewoon elke dag blijven trainen.' Veel profvoetballers hebben zulke tegenslagen meegemaakt voordat ze beroemd werden. Volgens Okoro zie je pas na een tegenslag wie echt wil doorzetten.

Die avond hing Yunus de foto van hun boks boven zijn bed. Hij had met 5-1 verloren, maar dat ene doelpunt voelde als de mooiste goal van zijn leven. En de volgende keer, besloot hij, zou hij er twee maken.