Tekst
Eén punt te veel
De gymzaal van basisschool De Wilgen zat vol ouders, opa's, oma's en broertjes die zich verveelden. Op het podium stonden zes tafels met aan elke tafel een team van drie kinderen. Dit was de finale van de grote schoolquiz van de gemeente. De winnaar kreeg De Gouden Uil, een glimmende wisselprijs die een jaar lang in de school mocht staan. Sem, Fleur en Daan hadden er de hele winter voor geoefend, vaak na school bij Fleur aan de keukentafel.
Na vijf rondes ging het nog maar tussen twee teams: dat van Sem en dat van De Regenboog. De Regenboog kwam uit het dorp ernaast en had nog nooit een finale gewonnen. Het verschil was steeds één of twee punten. Fleur was goed in geschiedenis, Daan wist alles van sport en Sem kende alle hoofdsteden van Europa. In de laatste ronde moesten de teams hun antwoorden opschrijven op een groot vel papier. Daan had het netste handschrift, dus hij schreef alles op. Bij de vraag over de eerste maanlanding fluisterde Fleur meteen het jaartal. Daan krabbelde het haastig op, want de zandloper was bijna leeg.
Toen de jury alles had geteld, won het team van Sem met precies één punt verschil. Het publiek klapte en Fleur sprong juichend op. De quizmaster gaf de antwoordvellen terug, zodat de teams hun fouten konden bekijken. Sem keek er eerst vluchtig naar, en toen nog een keer, veel langzamer. Bij de maanlanding stond 1968, met een dik groen vinkje erachter. Maar de eerste mensen liepen in 1969 op de maan, en dat had Fleur ook gefluisterd.
Sem schoof het vel naar de anderen toe, en Daan werd rood tot in zijn nek. "Ik heb het verkeerd opgeschreven," zei hij zacht. Fleur trok het vel snel onder de tafel. "Niemand heeft het gezien," fluisterde ze. "De jury heeft zich vergist, wij niet. Dat is toch hun probleem?" Ze dacht vast aan de uil en aan de foto in de krant. Daan zei verder niets, maar hij keek de hele tijd naar zijn schoenen. Aan de tafel ernaast zat het team van De Regenboog. Het jongste meisje veegde stiekem haar tranen weg met haar mouw.
Sem voelde zijn hart bonzen, want Fleur had eigenlijk gelijk: niemand zou het ooit merken. Maar elke keer dat hij langs de vitrine met de uil liep, zou hij aan dat ene vinkje denken. Ze hadden een hele winter geoefend om te laten zien wat ze konden, niet om te winnen door een vergissing. Hij pakte het vel en liep naar de quizmaster, die de prijs al in zijn handen had. Even later werd het doodstil in de zaal. "Dit team heeft zelf een fout van de jury ontdekt," zei de quizmaster in de microfoon. "Daardoor staan de twee teams nu gelijk."
Er volgde één schiftingsvraag: hoeveel treden heeft de Eiffeltoren? Het team dat er het dichtst bij zat, won. De Regenboog zat er een paar honderd naast, het team van Sem bijna duizend. De Gouden Uil ging naar het dorp ernaast. Een paar ouders stonden op om te klappen, en de juf van De Regenboog gaf Sem een hand. Fleur zei de hele weg naar huis bijna niets, en Sem durfde haar niets te vragen. Bij het hek van haar huis draaide ze zich toch nog om. "Weet je," zei ze, "zo'n uil die we niet verdiend hadden, had ik ook niet leuk gevonden." Sem knikte. Hij had verloren, maar zo voelde het helemaal niet.
Na vijf rondes ging het nog maar tussen twee teams: dat van Sem en dat van De Regenboog. De Regenboog kwam uit het dorp ernaast en had nog nooit een finale gewonnen. Het verschil was steeds één of twee punten. Fleur was goed in geschiedenis, Daan wist alles van sport en Sem kende alle hoofdsteden van Europa. In de laatste ronde moesten de teams hun antwoorden opschrijven op een groot vel papier. Daan had het netste handschrift, dus hij schreef alles op. Bij de vraag over de eerste maanlanding fluisterde Fleur meteen het jaartal. Daan krabbelde het haastig op, want de zandloper was bijna leeg.
Toen de jury alles had geteld, won het team van Sem met precies één punt verschil. Het publiek klapte en Fleur sprong juichend op. De quizmaster gaf de antwoordvellen terug, zodat de teams hun fouten konden bekijken. Sem keek er eerst vluchtig naar, en toen nog een keer, veel langzamer. Bij de maanlanding stond 1968, met een dik groen vinkje erachter. Maar de eerste mensen liepen in 1969 op de maan, en dat had Fleur ook gefluisterd.
Sem schoof het vel naar de anderen toe, en Daan werd rood tot in zijn nek. "Ik heb het verkeerd opgeschreven," zei hij zacht. Fleur trok het vel snel onder de tafel. "Niemand heeft het gezien," fluisterde ze. "De jury heeft zich vergist, wij niet. Dat is toch hun probleem?" Ze dacht vast aan de uil en aan de foto in de krant. Daan zei verder niets, maar hij keek de hele tijd naar zijn schoenen. Aan de tafel ernaast zat het team van De Regenboog. Het jongste meisje veegde stiekem haar tranen weg met haar mouw.
Sem voelde zijn hart bonzen, want Fleur had eigenlijk gelijk: niemand zou het ooit merken. Maar elke keer dat hij langs de vitrine met de uil liep, zou hij aan dat ene vinkje denken. Ze hadden een hele winter geoefend om te laten zien wat ze konden, niet om te winnen door een vergissing. Hij pakte het vel en liep naar de quizmaster, die de prijs al in zijn handen had. Even later werd het doodstil in de zaal. "Dit team heeft zelf een fout van de jury ontdekt," zei de quizmaster in de microfoon. "Daardoor staan de twee teams nu gelijk."
Er volgde één schiftingsvraag: hoeveel treden heeft de Eiffeltoren? Het team dat er het dichtst bij zat, won. De Regenboog zat er een paar honderd naast, het team van Sem bijna duizend. De Gouden Uil ging naar het dorp ernaast. Een paar ouders stonden op om te klappen, en de juf van De Regenboog gaf Sem een hand. Fleur zei de hele weg naar huis bijna niets, en Sem durfde haar niets te vragen. Bij het hek van haar huis draaide ze zich toch nog om. "Weet je," zei ze, "zo'n uil die we niet verdiend hadden, had ik ook niet leuk gevonden." Sem knikte. Hij had verloren, maar zo voelde het helemaal niet.