De handen van mijn opa / zijn net een oude landkaart: / rivieren van blauwe aders, / bergen van knokkels en eelt.

Veertig jaar lang bouwden ze / schepen in de haven, / met hamers zo zwaar als een kat / en klinknagels groot als mijn duim.

Nu trillen ze een beetje / als hij koffie inschenkt. / Een druppel valt op het tafelkleed. / Hij veegt hem weg en lacht.

Maar zit mijn veter los, / dan worden ze ineens weer jong. / Ze vlechten twee lussen tot een knoop / die de hele dag blijft zitten.

Soms leg ik mijn hand op de zijne. / Dan is de mijne een eilandje / in een zee van warme rimpels, / en weet ik: hier spoel ik nooit weg.