Yasin stond naast zijn Ferrari en staarde naar het glanzende rode lak. De zon weerkaatste erin als in een spiegel. Hij ademde langzaam in. Dit was het moment waar hij al maanden op had gewacht.

"Klaar?" riep zijn vader vanuit de paddock — het gedeelte van het circuit waar de auto's klaarstaan.

Yasin knikte. Zijn handen trilden een beetje. Al jaren bekeek hij filmpjes van hypercars. Dat zijn supersnelle auto's met een krachtige motor, speciaal gebouwd voor maximale snelheid. Hij had technische gegevens uit zijn hoofd geleerd en heel lang gespaard. En nu stond hij hier, met de sleutel van zijn eigen Ferrari SF90 XX Stradale in zijn hand.

Hij stapte in en draaide de sleutel om. De motor brulde als een wild dier. Yasin greep het stuur stevig vast en drukte het gaspedaal in. De auto schoot naar voren. Hij voelde hoe hij in zijn stoel werd geduwd, alsof een reus hem naar achteren duwde. In minder dan twee seconden reed hij al honderd kilometer per uur.

Het circuit zoefde als een grijs lint aan hem voorbij. Bij de eerste bocht trapte Yasin hard op de remmen. De remmen grepen zo krachtig in dat zijn gordel strak trok. Even leek de wereld stil te staan. Toen hij de bocht uitkwam, gaf hij opnieuw vol gas. De achterkant van de auto gleed een klein stukje opzij. Yasin corrigeerde rustig. Precies zoals zijn instructeur hem had geleerd.

Na drie ronden reed hij langzaam de pitstraat in. Hij zette de motor uit en bleef even zitten. Zijn hart klopte snel. Toen stapte hij uit. Zijn wangen waren rood en hij grijnsde van oor tot oor.

Zijn vader liep op hem af. "En? Hoe was het?"

Yasin schudde zijn hoofd en lachte. Hij zocht naar woorden, maar kon ze niet vinden. Uiteindelijk zei hij zacht: "Er zijn geen woorden voor."

Zijn vader legde een hand op zijn schouder en knikte. Hij begreep het precies.