Yasin knoopte zijn wit-gele band strak en stapte de zaal in. De wit-gele band betekende dat hij al een paar maanden trainde — niet meer beginner, maar ook nog lang geen gevorderde. Drie maanden geleden wist hij nauwelijks hoe hij moest staan. Nu voelde zijn lichaam de bewegingen al voordat zijn hoofd ze bedacht.

De les begon met opwarmen. Twintig sprongen, tien keer strekken, vijf ronden schaduwboksen. Yasin bewoog mee met de groep. Zijn benen gehoorzaamden beter dan vroeger. Zijn trappen zaten scherper en zijn balans was stabieler geworden.

"Vandaag oefenen we de dollyo chagi," riep trainer Hassan. De dollyo chagi is een draaitrap waarbij je je heup omdraait en je been opzij schopt. "Wie kan me laten zien hoe het niet moet?"

Een paar leerlingen lachten. Yasin hield zijn hoofd omlaag.

Hassan wees naar hem. "Yasin. Kom."

Yasin liep naar het midden van de mat. Zijn hart klopte snel. Hij zette zijn voet af, draaide zijn heup en trapte. Maar de beweging was te snel. Zijn been vloog te hoog en hij wankelde opzij.

"Precies," zei Hassan rustig. "Te veel haast. Taekwondo is geen woede — het is controle."

Hassan liet de trap langzaam zien. Eerst de heup. Dan het been. Dan de voet. Yasin keek en herhaalde. Langzamer nu. Zijn voet raakte de pad precies in het midden. Er klonk een zacht geluid van goedkeuring vanuit de groep.

"Nogmaals," zei Hassan.

Yasin trapte opnieuw. En nog een keer. Na de vierde poging knikte Hassan kort. Geen lange lof, maar dat knikje betekende alles.

Aan het einde van de les trok Yasin zijn schoenen aan. Zijn benen waren moe en zijn shirt kleefde aan zijn rug. Toch voelde hij zich goed. Daan tikte hem op de schouder.

"Die laatste trap was goed, man."

Yasin zei niets. Maar hij glimlachte in zichzelf. Hij wist het al.